Cümle aǧaç uykusundan uyandı
Giyinmiş donunu yeşil atlastan
İrenk irenk çiçeklere boyandı
Gidermiş kederi kurtulmuş yastan
Bahar gelir daǧlar baǧlar süslenir
Yel deǧmezse coşar dallar uslanır
Bir hazin ses şafaklara seslenir
Neler duymaz bad-ı saba(1) o sesten
Eser seher yeli her sabah sabah
Dalgalanır sular titreşir yaprak
Saçar kokusunu menekşe zambak
Hakiki bir duygu vefalı dosttan
Gezme yârim keklik gibi kayada
Sakın tellerini yoldurma yâda
Veysel’in aşkına al da bir bâde
Doldur ver içeyim içtiǧin tastan
1: Bad-ı saba: Sabah rüzgârı.
