Bizim eller yaylasına yürümüş
Tez gidelim o dostlara erelim
Boz dumanlı soǧuk sulu yaylanın
Soldurmadan çiçeǧini derelim(1)
Kuz’lamış koyunlar kuzular körpe
Saf tutar güzeller el çırpa çırpa
Çöldeki ceylanlar çıkmadan sarpa
Kemend atıp kollarını saralım
Bizim elin menevşesi mor olur
Güzeli âşıǧa sitemkâr olur
Her çiçeǧin bir mevsimde yer’olur
Bu sırlan tabiata soralım
Bülbüller susmadan güller solmadan
Sümbüller kuruyup hep toz olmadan
Yüce yaylam seni duman almadan(2)
Zurba(3) zurba kekliklerin görelim
Sarı durnam tel tel olmuş kanadın
Veysel’in dilinde tespihtir adın
Hayâl mıydın gözlerimden ıradın
Âhu gözlüm sümbül saçlı meralım
1: Dörtlüǧün üçüncü ve dördüncü dizeleri bazı kayıtlarda şu şekildedir: “Boz duman- lı mor çiçekli yaylanın / Soldurmadan güllerini derelim”
2: Bu dizenin şu şekilde yazılışı da bulunmaktadır: “Yüce yaylam sana duman inme- den”
3: Zurba: Kuş sürüsü, topluluǧu.
